چند

اینجاست ، آیید ، پنجره بگشاایید ، ای من و دگر من ها:

صد پرتو من در آب

مهتاب ، تابنده نگر ، بر لرزش برگ ، اندیشهء من ، جادهء

مرگ.

آنجا نیلوفر هاست ، به بهشت ، به خدا در هاست.

اینجا ایوان ، خاموشی هوش ، پرواز روان.

در باغ زمان تنها نشدیم.ای سنگ و نگاه ، ای وهم و درخت ،

آیا نشدیم؟

من «صخره – من»ام ، تو «شاخه -تو»یی.

این بام گلی ، آری ، این بام گلی ، خاک است و من و پندار.

و چه بود این لکهء رنگ ، این دود سبک ؟ پروانه گذشت ؟

افسانه دمید ؟

نی! این لکهء رنگ ، این دود سبک ، پروانه نبود ، من بودم و تو.

افسانه نبود ،

ما بود و شما.

سهراب سپهری

امشب بزرگ ترین شب زندگیمه